บทที่ 44 ขอที่พักกาย

ขอที่พักกาย

มุกดามองตะวันด้วยสายตาซาบซึ้งใจ เธอไม่คิดว่าจะมีใครยื่นมือเข้ามาช่วยในวันที่ตัวเองรู้สึกเหมือนไม่เหลือทางออก

“ขอบใจนะตะวัน”

“ไม่ต้องขอบใจอะไรหรอก ถ้าช่วยได้ก็เต็มใจช่วยอยู่”

มุกดาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนกำขวดน้ำผลไม้ในมือแน่นขึ้น

“งั้น...ตะวันไปส่งมุกที่บ้านได้ไหม”

“ได้สิ”

เขาตอบทัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ